Ahkam Defteri

Bu yazıyı bir yazı dizisi haline getirmeyi planlıyorum. Zira, duruyorum, ara veriyorum içim içimi kemiriyor. Bildiklerimi ve düşündüklerimi saklamak yiyip bitiriyor beni. Kula kulluk edenlerin kendilerine hala “elhamdülillah müslümanım” demekle yatinmeyip, “daha da müslüman” olma çabalarını gördükçe üzülmek ile küfretmek arasında bir yerlerde takılıyorum. Peygamberimizin hayatından bihaber, sahabelerin hayatından bihaber, islamın sosyalitesinden bihaber ve islamın en büyük düşmanının “cehalet” olduğundan bihaber insanlar, şeyhe tam itaatte yarışıp duruyorlar. Dostuma da bunları izah etme çabasındayım. Ki bu dostla zamanında tv izlediğimiz bir sırada, Nazım Kıbrısi’nin ‘93 yılındaki bir ropörtajında ingiltere prensinin 2000 yılında müslüman olacağını haber verdiği daha doğrusu aslında müslüman olduğunu ancak bunu 2000 yılına kadar açıklayacağını haber verdiği sırada, “bu adam nasıl gelecekten bahsedebilmiş, işte ben şahidim düpedüz gelecekten haber vererek şirke kalkıştı ve yalanıda apaçık ortaya çıktı” dediğimde Devamını Oku »

Dindar kesimin genelde Allah korkusuyla karıştırdıkları bir husus bu, şeyhe bağlılık. Şeyhe yapılacak olan herhangi bir negatif davranış hatta pozitif olmayan her davranışın hatırlattığı ilk soru “Allah’a saygısızlık olabilir mi?”. Evet, “yaradılanı severim yaradandan ötürü” felsefesini güdüyorsanız, hiç bir insana hatta ve hatta hiç bir varlığa saygısızlık edemezsiniz. Şeyhlere olan bağlılığı bu felsefeyle izaha kalkarsak “hatalı giriş” olur. Bu sözün kaynağı bellidir; Yunus Emre. Yunus Emre, “bir lokma, bir hırka” olarak algılarken tasavvufu, günümüzde, şeyhe bir jip bir ev bir jetski ve bir çok bir ve birçok olarak algılanıyor. Tamam, kimsenin malına mülküne ve bu malı mülkü hangi şekilde tasarruf edeceğine karışmam ama, “hatme” esnasında cami önünde bir dostumu beklerken bir amcanın yanıma gelerek “evladım gel sohbeti içerde dinle… ama dur tövbe aldın mı sen? -yok amca sağol- almadıysan zaten giremezsin” Devamını Oku »